هركه در آن ماه بميرد ، بايد يك لنگه كفش خودش را با او در قبر گذارند ، كه در آن ماه ، كسى از اقوامش نميرد . ديگر از ضروريات كه از جهت زود بر آمدن مطلب است ؛ دوازده فتيله را در بيست و هفتم ماه رمضان ، بايد روشن نمايند . خاله جان آقا گفته كه : اگر خروسى ، در غير وقت بخواند ، بايد او را كشت ، زيرا كه اگر او را نكشند ، صاحبش مىميرد ، و اين قول خالى از قوه نيست . و اجماعى علماست و واجب است زنان را كه ، در كوچه‌ها و بازارها هرجا كه تعزيه باشد بروند ، بلكه گفته‌اند : واى به حال زنى كه تعزيه تا يك فرسخى باشد ، و او نرود . و اگر زن حامله ، در تعزيه و يا روضه ، وضع حملش شود ، قدم آن فرزند مبارك است ، و نام او را رمضان بايد گذاشت . دده بزم آرا گفته : هرگاه زنى بخواهد فال بگيرد ، در شب چهارشنبه بر سر راه بنشيند ، كليد دو دندانه را بر زمين گذارد ، و هرمطلب كه خواهد نيت كند ، به حرف كسى كه از آن جا عبور مىنمايد ، گوش دهد ، و نتيجه را از حرف او معلوم كند .